Czy szkoły są odpowiednio przygotowane do rozwiązania problemu bezpieczeństwa on-line w programach nauczania i poza nimi?

Z analizy tej jasno wynika, że aspekty wykorzystujące interwencje technologiczne (np. filtrowanie) i rozwój polityk ogólnie działają lepiej niż te aspekty, które wymagają długoterminowych nakładów w zasoby (na przykład szkolenia) lub zaangażowania całej szkoły (na przykład edukacja rodziców, czy zrozumienie w społeczności). Monitorowanie i sprawozdawczość także działają niezadawalająco. Warto zauważyć, że nawet przy zdwojonej liczbie uczestniczących placówek, najsilniejsze i najsłabsze aspekty pozostawały praktycznie bez zmian w ciągu roku 2010 i 2011, odnotowując tylko niewielką poprawę.

Narzędzie analityczne zastosowane do zgromadzenia tych danych jest aktualnie wykorzystywane w projektach pilotażowych w Stanach Zjednoczonych i w Australii. Kiedy będzie ono już w pełni działało w tych regionach, można będzie po raz pierwszy uzyskać szczegółową analizę funkcjonowania w skali międzynarodowej. Otwiera to interesujące możliwości określenia w skali międzynarodowej, w jaki sposób szkoły podchodzą do bezpieczeństwa on-line i w jaki sposób zapewniają ochronę uczniom, pracownikom i całej społeczności.